Nog een stukske zitten aanbreiden bij hetgene wat ik deze middag postte. Wat leuke kritieken toch allemaal kunnen doen om de creativiteit te beïnvloeden... Dit is natuurlijk maar een ruwe versie... Ik zal het nog eens tientallen keren moeten herlezen, vanalles vervangen van woorden en zinnen tot ik er uiteindelijk mijn zegen kan over geven.
Het wakker worden in een vreemd bed voelt altijd wel wat onwennig. Vooral als je je niet meer volledig kan herinneren hoe je er in bent beland. Dit was niet de eerste keer dat de wodka de herinnering van de nacht voordien deels verdoezelde. Hij lag niet alleen. Een warm lijf leunde tegen het zijne. Een man! Hij lag naast een man. Eigenlijk was het eerder een jongen. Hij schatte hem zo een tweeëntwintig à drieëntwintig jaar oud. Hij zag er vredig uit. Hij had een lief gezicht, halflange bruine krullen waarvan er eentje verdwaald over zijn voorhoofd lag. Krullen waar hij die nacht zijn vingers had door gestreken om ze dan stevig vast te nemen terwijl hij zijn nek had veroverd met lippen en tanden. Zijn schouders die net dat ietsje te breed leken bij zijn ietwat tenger lijkende lichaam. Schouders waar hij zijn handpalmen had laten rusten voor hij hem in de matras had neergeduwd om zo zijn ruggengraat te kunnen verkennen met zijn tong.
Langzaam kwamen de beelden van de voorbije nacht terug. Korte fragmenten die zijn geheugen terug aanwakkerden. Momentopnames die hem deden verlangen naar herhaling. Hij wou zich opnieuw verstrengelen met het jongenslichaam zoals hij dat slechts enkele uren geleden nog had gedaan. Hij wou terug zijn groene ogen zien die nu gesloten naast hem lagen. Ogen die hem gespannen, een beetje bang maar toch hunkerend aankeken wanneer hij de verpakking van het rubbertje had gescheurd, het condoom had afgerold en hij de jongen tenslotte besteeg. Een enkele zoute traan ging een zacht gekreun vooraf.
Wieland zuchtte en staarde naar het plafond. Hij had zonet de nacht van zijn leven gehad. Hoe moest het nu verder. Was dit een eenmalig iets? Wou hij wel méér?
Het wakker worden in een vreemd bed voelt altijd wel wat onwennig. Vooral als je je niet meer volledig kan herinneren hoe je er in bent beland. Dit was niet de eerste keer dat de wodka de herinnering van de nacht voordien deels verdoezelde. Hij lag niet alleen. Een warm lijf leunde tegen het zijne. Een man! Hij lag naast een man. Eigenlijk was het eerder een jongen. Hij schatte hem zo een tweeëntwintig à drieëntwintig jaar oud. Hij zag er vredig uit. Hij had een lief gezicht, halflange bruine krullen waarvan er eentje verdwaald over zijn voorhoofd lag. Krullen waar hij die nacht zijn vingers had door gestreken om ze dan stevig vast te nemen terwijl hij zijn nek had veroverd met lippen en tanden. Zijn schouders die net dat ietsje te breed leken bij zijn ietwat tenger lijkende lichaam. Schouders waar hij zijn handpalmen had laten rusten voor hij hem in de matras had neergeduwd om zo zijn ruggengraat te kunnen verkennen met zijn tong.
Langzaam kwamen de beelden van de voorbije nacht terug. Korte fragmenten die zijn geheugen terug aanwakkerden. Momentopnames die hem deden verlangen naar herhaling. Hij wou zich opnieuw verstrengelen met het jongenslichaam zoals hij dat slechts enkele uren geleden nog had gedaan. Hij wou terug zijn groene ogen zien die nu gesloten naast hem lagen. Ogen die hem gespannen, een beetje bang maar toch hunkerend aankeken wanneer hij de verpakking van het rubbertje had gescheurd, het condoom had afgerold en hij de jongen tenslotte besteeg. Een enkele zoute traan ging een zacht gekreun vooraf.
Wieland zuchtte en staarde naar het plafond. Hij had zonet de nacht van zijn leven gehad. Hoe moest het nu verder. Was dit een eenmalig iets? Wou hij wel méér?
0 reacties:
Een reactie plaatsen