Schrijfseltje - update 2

Ideetjes

Op zaterdagavond telde de “Poppa Flamingo” altijd veel bezoekers maar nu leek het drukker dan gewoonlijk. Bezwete mannenlijven die al dansend een voorspel waren begonnen dat uiteindelijk zou eindigen in betekenisloze seks nog voor de zon zelfs maar opkwam. Boven de mannenmassa torenden hier en daar kleine podia van nauwelijks een vierkante meter groot. Daarop gespierde ingeöliede jongenslijven die met grote gestes en scherpe bewegingen dansten op de maat van de zware bas. Op deze eilandjes, temidden van de herenzee lokten ze als griekse sirenes vers vlees in de zaal waar zij op hun beurt hun onschuld zouden verliezen.

Tussen al die drukte, dat gejoel, het gestoot en getrek zat een man die zich afvroeg of hij hier niet te oud voor werd. Hij had aan de toog zijn heil gevonden.

Tussen al die drukte, dat gejoel, het gestoot en getrek zat een man die zich afvroeg of hij hier niet te oud voor werd. Hij had aan de toog zijn heil gevonden en zat met zijn bijna lege glas te spelen. Hij had geen zin om te verdrinken tussen de menigte. Hier zat hij goed, hier had hij een mooi overzicht over de zaak. Hij kon zien wie binnenkwam, wie wegging en hij zat dicht bij de drankbevoorrading. Hij bestelde nog een Baccardi en snoof ondertussen de laatste teug uit zijn glas. "Wheelland?" Wieland hoorde hoe een bekende Jamaicaans gekleurde stem hem aansprak van achter de toog. "Wheelland, Zit jij hier nou weer?" "Hey Momma Jayne", lachtte Wieland haar terug. Momma Jayne was de eigenares van de Poppa Flamingo. Ze had een ietwat rubensiaans voorkomen dat in een te diep gedecoteerde fuchsia zijden jurk met een gebloemd patroon gewikkeld zat, een gekarameliseerde huid en ronde volle lippen die altijd in een fel rood geverd waren. “Wat drink jij van mij?” Ze wendde zich tot een van de barmannen – een lekker chocola-getinte jongen – en beval hem mijn glas nog eens bij te vullen. Daarna draaide ze zich terug om en werd “verrast” door de aanwezigheid van een andere trouwe klant.

Wieland hield niet zo van die voorgewende vriendelijkheid. Het gebaar diende enkel maar om klanten zoals hem te behagen, hen te laten voelen als waren ze familie van Momma Jayne zodat zij nog zouden terugkomen. Het chocola-mannetje diende hem een vol glas op en Wieland wierp zijn blik terug op het aanwezige clienteel.