Schrijfseltje - mini update - erg ruwe versie

Op zaterdagavond telde de “Poppa Flamingo” altijd veel bezoekers maar nu leek het drukker dan gewoonlijk. Bezwete mannenlijven die al dansend een voorspel waren begonnen dat uiteindelijk zou eindigen in betekenisloze seks nog voor de zon zelfs maar opkwam. Boven de mannenmassa torenden hier en daar kleine podia van nauwelijks een vierkante meter groot. Daarop gespierde ingeöliede jongenslijven die met grote gestes en scherpe bewegingen dansten op de maat van de zware bas. Op deze eilandjes, temidden van de herenzee lokten ze als griekse sirenes vers vlees in de zaal waar zij op hun beurt hun onschuld zouden verliezen.

Tussen al die drukte, dat gejoel, het gestoot en getrek zat een man die zich afvroeg of hij hier niet te oud voor werd. Hij had aan de toog zijn heil gevonden en zat met zijn bijna lege glas te spelen. Hij had geen zin om te verdrinken tussen de menigte. Hier zat hij goed, hier had hij een mooi overzicht over de zaak. Hij kon zien wie binnenkwam, wie wegging en hij zat dicht bij de drankbevoorrading. Hij bestelde nog een Baccardi en snoof ondertussen de laatste teug uit zijn glas. "Wheelland?" Wieland hoorde hoe een bekende Jamaicaans gekleurde stem hem aansprak van achter de toog. "Wheelland, Zit jij hier nou weer?" "Hey Momma Jayne", lachtte Wieland haar terug. Momma Jayne was de eigenares van de Poppa Flamingo. Ze had een ietwat rubensiaans voorkomen, een gekarameliseerde huid en ronde volle lippen die altijd in een fel rood geverd waren.